Ziekte van Lyme

Regulier is bekend dat per jaar circa een miljoen mensen een tekenbeet oploopt. Het RIVM is nu een grootschalig onderzoek gestart naar de werking van antibiotica bij Lyme. Doel is meer inzicht te krijgen in de werkzaamheid van antibiotica bij Lyme patiënten. Van de circa 25.000 patiënten geneest het grootste gedeelte, maar circa 2500 van hen krijgen langdurige klachten, zoals hevige vermoeidheid, pijn, concentratiestoornissen tot aan ingrijpende neurologische problemen. Waarom de ene patiënt deze klachten wel ontwikkelt, en de ander niet, is nog steeds onbekend.

Het reguliere medische circuit kan over het algemeen weinig met deze langdurige klachten. Patiënten worden van het kastje naar de muur gestuurd en een structurele oplossing voor de klachten is er vaak niet. De problematiek is complex: vaak kampen patiënten ook nog met co-infecties, zoals virussen, schimmels en andere bacteriële belastingen.

De ziekte van Lyme is een infectie met de spirocheet-bacterie Borrelia. Spirocheten zien er onder de microscoop uit als slingerende, zich spiralend of schroevend voortbewegende slangetjes. Via huisarts of ziekenhuis kan men een lymetest laten doen. Deze testen gaan ervan uit dat indien men besmet is met deze bacterie er antistoffen in het bloed aantoonbaar moeten zijn. Dit is bijvoorbeeld  de ELISA-test of de Western Blot-test. Deze testen zijn echter onvoldoende betrouwbaar gebleken.

Een groot gevaar bij een onjuiste diagnose is een onjuiste behandeling.  Geeft men bij gewrichtsklachten die als oorzaak een lyme besmetting hebben bijvoorbeeld  corticosteroïden  dan is de kans groot dat de lyme chronisch wordt door het onderdrukken van het immuunsysteem.

De borrelia-bacterie is namelijk een meester in het vermommen; een echte kameleon onder ziekten. De ziekte verloopt via 3 fasen; tevens kunnen er co-infecties optreden. Antibiotica kan de grootste vriend van de lyme zijn, maar ook de grootste vijand.

Lees verder