Zou de ziekte van Lyme niet door een tekenbeet worden veroorzaakt?

Zou het kunnen zijn dat we de komende 20 jaar een punt gaan bereiken waarop iedereen met symptomen die geassocieerd worden met rheuma, MS, fibromyalgie, het CVS, het EBV, bijnieruitputting, spijsverteringsaandoeningen of schildklieraandoeningen met onbetrouwbare tests op Lyme worden onderzocht en te horen krijgen dat hij of zij Lyme heeft.

Een terugblik: in november 1975 werden in Connecticut State Department of Health voor het eerst “diverse gevallen van artritis bij kinderen met Lyme’ gerapporteerd. De naam van deze ziekte verwijst naar de inwoners van Old Lyme, het gebied waar de naam Lyme vandaan komt. De symptomen die kinderen en een paar volwassenen in de Lyme-regio begonnen te ervaren zoals chronische vermoeidheid, hoofdpijn en pijnlijke botten, waren symptomen die al tientallen jaren in alle andere steden in Connecticut voorkwamen, om maar te zwijgen over andere staten in het hele land.
Maar om één of andere reden werd de ziekte in het gebied rond Lyme als iets nieuws en onherkenbaars benaderd. Artsen en onderzoekers gingen op zoek naar een schuldige en kwamen uit op bij de teek die op herten leeft. In 1981 meldde een insectendeskundige dat hij het ontbrekende stukje van de puzzel had ontdekt, de bacterie Borrelia burgdorferi, die via tekenbeten aan mensen wordt doorgegeven. De medische autoriteiten waren nu van mening dat ze niet meer verder naar antwoorden hoefden te zoeken.

Je zou verwachten dat onderzoekers stil zouden staan bij het feit dat het probleem zich in het hele land en zelfs wereldwijd voordeed. Je zou verwachten dat iemand in de gaten moet hebben dat honderdduizenden mensen die nog nooit ook maar in de buurt van een hertenteek zijn geweest, toch de diagnose van de ziekte van Lyme krijgen.

Maar stel dat Lyme NIET wordt veroorzaakt door teken en niet wordt veroorzaakt door Borrelia burgdorferi.

De bacterie Borrelia burgdorferi zou een normaal verschijnsel zijn in onze leefomgeving en elk mens en dier zou de bacterie bij zich dragen, met inbegrip van volkomen gezonde mensen. In werkelijkheid zou de bacterie geen enkel gezondheidsrisico vormen en niet gerelateerd zijn aan de ziekte van Lyme.

Onlangs zijn artsen en onderzoekers gaan beseffen dat ze zich gedurende de laatste 3,5 decennia mogelijk op de verkeerde bacterie hebben gericht. Nieuwe patiënten lezen tegenwoordig over andere mogelijke veroorzakers, zoals Bartonella en de microscopisch kleine parasiet Babesia.

Maar de Bartonella en de Babesia zijn nog steeds niet middels klinisch onderzoek aangetroffen in een teek.

Stel dat Lyme niet wordt veroorzaakt door teken, parasieten of bacteriën, maar een virale ziekte is.
Lyme symptomen zouden uitgelokt kunnen worden door het EBV (Pfeiffer-virus) of het HHV-6 virus of door de verschillende stammen van de gordelroos. Ook het cytomegalievirus zou een oorzaak kunnen zijn. Alle virussen behoren tot de herpesfamilie en kunnen koorts, hoofdpijn, pijnlijke gewrichten, pijnlijke spieren, vermoeidheid, nekpijn, zenuwpijn, hartkloppingen en andere neurologische symptomen veroorzaken.

Elke virussoort heeft de neiging zich in de lever, milt, dunne darm, centrale zenuwstelsel of op andere plekken te nestelen waar het niet door het immuunsysteem kan worden ontdekt. Een virus kan het juiste moment afwachten waarop een traumatische fysieke of emotionele gebeurtenis, een slecht eetpatroon of een andere trigger je verzwakt en/of een omgeving creëert die gunstig is voor het virus.

Vervolgens veroorzaakt het virus ontstekingen in je centrale zenuwstelsel. Hierdoor is het immuunsysteem minder goed in staat om het virus uit te schakelen. Als er in het systeem dan ook nog sprake is van een ophoping van kwik, heeft dit een toxisch effect en beschadigt het immuunsysteem. Tegelijkertijd zijn virussen die Lyme-symptomen veroorzaken dol op zware metalen. Ze voeden zich ermee en worden er sterker van. Deze ‘dubbele” klap zorgt ervoor dat het virus uit zijn sluimerende toestand ontwaakt en een leger van vriescellen produceert. Een tekenbeet staat onderaan de lijst van triggers.

 

De meest gangbare triggers van Lyme:
1.            Schimmels, in huis of kantoor. Dit kan het immuunsysteem ondermijnen.
2.            Amalgaamvullingen op basis van kwik
3.            Kwik in andere vormen
4.            Pesticiden en onkruidverdelgers
5.            Insectenverdelgers in huis
6.            Sterfgeval in familie
7.            Gebroken hart
8.            Mantelzorg
9.            Spinnenbeet
10.          Bijensteek
11.          Virusvriendelijke medicatie zoals antibiotica
12.          Te veel medicijnen
13.          Drugsgebruik
14.          Financiële stress
15.          Lichamelijk letsel
16.          Zwemmen in de zomer
17.          Verf
18.          Slapeloosheid
19.          Tekenbeet

Met name de inzet van antibiotica zou bij een Lymepatiënt ineffectief en levensgevaarlijk zijn. Zware antibiotica hakken er bij een Lymepatiënt dubbel zo hard in. Deze patiënten hebben doorgaans last van ontstoken neurologische systemen als gevolg van infecties die de virussen uit de herpesfamilie en de antibiotica de zenuwen beschadigen. Deze toename van klachten wordt regelmatig toebedeeld aan de Herxheimerreactie. Het is geen teken dat de bacteriën afsterven en de situatie zich verbeterd, maar er gaat in feite iets gigantisch mis.
Antibiotica doodt alle bacteriën, ook de heilzame bacteriën bijvoorbeeld in de darmen. Maar na 2 weken antibiotica heeft de spijsvertering meer dan een jaar nodig om deze schade te herstellen. Bovendien zijn de virussen die Lyme veroorzaken dol op antibiotica. Omdat het immuunsysteem de enige essentiële natuurlijke vijand is van virale infecties die Lyme-symptomen veroorzaken, is een antibioticum dat het immuunsysteem aantast en het virus veel sterker maakt, vergelijkbaar het doven van een vuur met benzine.
Populaire alternatieve behandelingen zoals lichttherapie helpen evenmin; het probleem is namelijk niet bacterieel. 

De virussen die de Lyme-symptomen veroorzaken hebben meerdere co-factoren; de streptococcus A en B, de E-coli, mycoplasma pneumoniae, helicobacter pylori en/of chlamydia pneumoniae plus giftige schimmels en de candida. Ook de babesia en Bartonella zijn co-factoren. Deze co-factoren vormen geen bedreiging. Maar deze co-factoren zijn veelal immuun voor antibiotica en worden na verloop van tijd steeds resistenter.

Er is één uitzondering op deze regel: je zou een milde antibiotica kunnen gebruiken als er bijvoorbeeld een huidinfectie optreedt na een spinnenbeet, bijensteek of tekenbeet, waarbij een deel van het insect in de huid achterblijft. Het lichaam vecht tegen de infectie door een rode ring rond het betreffende gebied te vormen. Deze rode ringen worden veroorzaakt door gewone stafylokokinfectie.

Laboratoriumtests
Er zijn twee basistest die gebruikt worden om de Lyme te diagnosticeren: de ELISA en de Western Blot.
De ELISA detecteert de antilichamen tegen de Borrelia Burgdorferi en de Western Blot detecteert antilichamen tegen de verschillende proteïnen van de Borrelia Burgdorferi. Dit is gebaseerd op de aanname dat de Lyme-symptomen worden veroorzaakt door de Borrelia Burgdorferi. Meestal leveren deze tests dan ook niets op.
Soms is de test gedeeltelijk positief met betrekking tot bacteriën zoals de Bartonella en Babesia; maar als je de griep hebt of een stafylokokkeninfectie, een EBV of zelfs een candida is de kans ook redelijk groot dat je een vals positieve testuitslag voor Lyme krijgt.

De effectiefste manier om te beoordelen of je een virale infectie hebt die Lyme-symptomen veroorzaakt is om je te gaan richten op je medisch verleden en symptomen.  Ervaar je virale symptomen als zenuwtrekken, spasmen, vermoeidheid, brain fog, geheugenverlies, pijnlijke zenuwen en gewrichten en andere neurologische symptomen en alle andere denkbare oorzaken zijn geëlimineerd, dan is de kans groot dat er sprake is van een virus dat Lyme-symptomen veroorzaakt. Het is waarschijnlijk een van de vele soorten uit de herpesfamilie, zoals gordelroos, HHV-6, EBV of het cytomegalievirus.

Deze virussen kunnen in de nieuwe laboratoriumtests voor Lyme allemaal tot een positieve uitslag leiden. De virussen produceren nevenproducten, afvalstoffen, virale biofilm en de beroemde spirocheten. Deze spirocheten worden vaak ten onrechte voor bacteriën aangezien. Deze kunnen allemaal tot onbetrouwbare testresultaten van de Lyme laboratoria leiden door de indruk te wekken dat de ziekte van Lyme bacterieel van aard is.

De behandeling van Lyme
Bepaalde geneeskrachtige voeding kan het lichaam helpen bij het bestrijden van virussen die de Lyme-symptomen veroorzaken. Steranijs, asperges, wilde bosbessen, radijsjes, bleekselderij, kaneel, knoflook, abrikozen en uien leveren een bijdrage aan het doden van de viruscellen, de ontgifting, de regeneratie van hersencellen en het herstel van het centrale zenuwstelsel.

Genezende kruiden en supplementen zijn:
Tijm, doodt virussen; het verlaat het bloed en kan door de bloed-hersenbarrière heen breken om virussen aan te vallen die in de hersenstam en cerebrospinale vloeistof zijn binnengedrongen.
Citroenmelisse, doodt co-factoren van virussen zoals de streptokokken, E-coli, Bartonella, babesia, mycoplasma pneumoniae en de chlamydia pneumoniae en de candida.
Zink, vermindert ontstekingsreactie op neurotoxinen die geproduceerd worden door de virussen uit de herpesfamilie.
Zoethoutwortel en L-Lysine: zorgt dat virus zich niet kan vermenigvuldigen.
Zilverhydrolaat: doodt virussen.
Astaxanthine: een antioxidant die bijdraagt aan herstel van hersenweefsel en zenuwen.
Zuivere jodium: stabiliseert en versterkt het klierenstelsel