Lyme veroorzaker van andere ernstige ziektes

De teek wordt door de meeste mensen direct geassocieerd met de ziekte van Lyme. Maar veel patiënten met de ziekte van Lyme blijken ook allerlei andere chronische infecties te ontwikkelen. Lyme-gespecialiseerde artsen geloven dat het bestaan van deze co-infecties de reden kan zijn waarom zoveel Lymepatiënten zeer moeilijk te genezen zijn.

De Borrelia blijkt niet de enige boosdoener waardoor mensen zo ziek kunnen worden na een tekenbeet.

We spreken wel van de ziekte van Lyme, maar de vraag is of dat wel correct is. Een tekenbeet hoeft geen Borrelia (Lyme) symptomen te geven, maar kan toch ernstig ziek maken. Het wordt namelijk steeds duidelijker dat de teek niet alleen de Borrelia overbrengt, maar steeds meer andere virussen en bacteriën.

De onderstaande lijst laat zien welke dat allemaal kunnen zijn.

Infectieziekten die overgebracht kunnen worden door de teek:

 

Anaplasmose

Epstein Barr-virus

Rickettsia conori

Aspergillus niger

Fièvre boutonneuse

Rickettsia Phillipi

Babesiose - Babesia

Giardia lamblia (giardiasis)

Rickettsia typhus

Bartonella quintana

Heartland Virus

Rockey Mountain spotted fever

Bartonellosis- Bartonella

Helicobacter pylori

staphylococcus

Borrelia miyamotoi

Herpes Simplex type 1 (HSV-1)

STARI

Brucellosevrij Brucella

Herpes Simplex type 2 (HSV-2)

Streptococcus

Chlamydia trachomatis

Humaan papillomavirus (HPV)

Tekenverlamming

Chlamydia pneumonia

Mycoplasma fermentans

Teken-encephalitis

Colorado tekenkoorts

Mycoplasma penetrans

Treponema

Coxsackie virus A

Mycoplasma pneumonia

Toxoplasmose

Coxsackievirus B

Parvovirus B19 ((vijfde ziekte)

Tularemia

Cytomegalovirus

Powassan virus

West Nile virus

(herpesfamilie)

Protomyxzoa rheumatica

Yersinia

Debonel

Protozoön

 

Ehrlichiose - Ehrlichia

Q-koorts

 

 

De teek kan dus een heel scala aan schadelijke infecties overdragen. Een belangrijke, maar heel onbekende is bijvoorbeeld Chlamydia pneumonia. Kijken we naar de oorsprong van Chlamydia, dan blijkt dat we daar maar heel weinig van weten. Chlamydia trachomatis werd voor het eerst ontdekt in 1907 door Stanislaus von Prowazek in Berlijn. Een deel van de naam, Chlamydia, komt van het Griekse woord chlamys, dat mantel betekent. Ttrachomatis komt ook uit het Grieks en betekent ruw of hard. Maar tot een generatie geleden was Chlamydia niet bekend en er zijn geen cijfers over de incidentie van vóór het midden van de jaren 1980. Dus, waar komt deze ziekte dan vandaan? Wat is zijn geschiedenis? Heeft het wel een geschiedenis? Feitelijk niet: Chlamydia kan worden gezien als 'een ziekte zonder geschiedenis'. Wel zou er een verband kunnen liggen met Trachoma.

Trachoma is een ziekte die de mens al sinds millennia teistert. Er zijn etnografische voorbeelden van uit Afrika en historische voorbeelden uit het  oude India , waar gebruiksvoorwerpen te zien zijn  zoals een pincet en raspen die gebruikt werden om wimpers te verwijderen om het schuren tegen de getroffen oogleden te voorkomen. Deze ooginfectie infecteert de mens al sinds de prehistorie. Het bewijs van deze ziekte werd gevonden via botten van Australiërs die rond 12.000 voor Christus leefden. De ziekte was ook aanwezig in het Romeinse tijdperk van Groot-Brittannië. Onderzoekers vonden in Engeland een 2000-jaar oud Romeins scheepswrak met medische tabletten, die eventueel gebruikt werden voor de behandeling van oogziekten. Belangrijk is dat de ooginfectie trachoom wordt veroorzaakt door de bacterie Chlamydia trachomatis. We weten nu dat er 3 soorten Chlamydia-bacteriën zijn die voor ons belangrijk zijn:

• Chlamydia trachomatis

 • Chlamydia pneumonia

 • Chlamydia psittaci

 

Chlamydia trachomatis

Deze bacterie  is in Nederland de meest voorkomende bacteriële seksueel overdraagbare aandoening (soa). De bacterie veroorzaakt een ontsteking van de pisbuis en/of anus. Vaak verloopt de infectie zonder symptomen. Chlamydia is algemeen bekend als de meest verspreide seksueel overdraagbare ziekte. Elk jaar zijn er in Nederland naar schatting 60.000 nieuwe chlamydia-infecties. Een behandeling met antibiotica is standaard en noodzakelijk, omdat een langdurige blootstelling aan de ziekte zonder behandeling kan leiden tot langdurige en meer permanente effecten. Deze bekende Chlamydia trachomatis wordt in verband gebracht met seksueel overdraagbare aandoeningen zoals trachoom, bekkenontstekingsziekte en cervicitis, hoewel het ook oog, oor en neus kan infecteren en longontsteking kan veroorzaken bij zuigelingen en jonge kinderen.

Chlamydia pneumonia is de tweede van de drie Chlamydia-species die longontsteking bij mensen veroorzaakt. Deze bacteriën zijn overal in de natuur aanwezig. Onbehandeld kunnen deze infecties chronisch worden. De overdracht kan plaatsvinden via een tekenbeet, maar ook simpelweg door druppels in de lucht, waardoor overdracht van mens tot mens kan plaatsvinden. Het hele gebeuren start meestal met lichte keelpijn, heesheid, neusholte-ontstekingen of atypische longontsteking. Maar er kunnen ook ernstigere klachten ontstaan zoals hersenontsteking, bronchitis, myocarditis en Guillain-Barre. Gaat deze infectie de chronische fase in dan ontstaan er ook vaak gewrichts- en peesontstekingen. De ziekte wordt ook geassocieerd met het ontstaan van Alzheimer, multiple sclerose, het chronisch vermoeidheid syndroom en prostaatklachten

Chlamydia psittaci, de derde longontsteking veroorzakende Chlamydia-species wordt overgedragen door gezelschapsvogels (zoals papegaaien, parkieten en ara's) en ander pluimvee en gevogelte (zoals kippen, eenden, duiven, kalkoenen en mussen). Deze Chlamydiasoort veroorzaakt psittacose of ornithose, die ernstige longontsteking kunnen veroorzaken.

De ernst van Chlamydia pneumonia

Klinisch gezien is Chlamydia pneumonia de meest voorkomende van de drie en gewoonlijk het minst  lastig. Ongeveer de helft tot driekwart van de mensen heeft wel eens een C. pneumonia-infectie gehad, meestal als adolescent of jongvolwassene. De bacterie veroorzaakt in meer dan een kwart van alle gevallen een longontsteking per jaar. Meestal wordt het bij mensen overgebracht door respiratoire druppels of door direct contact, althans dat is de reguliere verklaring. 

Het micro-organisme bestaat uit twee organen: het elementaire lichaam (het infectieuze deel ) en het reticulaire lichaam, dat binnen in cellen kopieën van zichzelf maakt. Het elementaire lichaam heeft een bijzondere affiniteit voor cellen die de binnenkant van de luchtwegen, het hart en de bloedvaten bekleden. In de luchtwegen veroorzaakt Chlamydia pneumonia atypische pneumonie, met inbegrip van een niet-productieve maar aanhoudende hoest, hoofdpijn en een algemene toestand van je niet lekker voelen. De bacterie kan ook infecties zoals bronchitis, laryngitis, faryngitis, rhinitis en sinusitis veroorzaken. Recentelijk wordt er ook gesproken over de mogelijke rol van Chlamydia pneumonia bij de ziekte van Alzheimer, het chronische vermoeidheidssyndroom, maculadegeneratie, multiple sclerose en sarcoïdose. 

Maar waarom is deze Chlamydia pneumonia zo belangrijk voor de therapeut en arts? De reden daarvoor is dat er opmerkelijke overeenkomsten zijn te vinden bij een aantal ziekten, die niet direct in verband worden gebracht met Chlamydia pneumonia.

Ziekte : Amyotrofe laterale sclerose (ALS) 
Bacterie: Mycoplasma fermentans (en andere species), Borrelia burgdorferi, HHV6, Chlamydia pneumonia

Ziekte: Multiple Sclerose (MS)                     -
Bacterie:  Chlamydia pneumonia, Mycoplasma species, Borrelia burgdorferi, HHV6, andere herpes virussen

Ziekte:Ziekte van alzheimer
Bacterie: Chlamydia pneumonia, Borrelia burgdorferi, HSV1 en andere herpesvirussen 

Ziekte: Ziekte van Parkinson
Bacterie: Helicobacter pylori, coronavirus, mycoplasmasoorten

Ziekte: Autismespectrum
Bacterie: Mycoplasma fermentans (en andere species), Chlamydia pneumonia, HHV6, Borrelia burgdorferi

Ziekte: Chronisch vermoeidheidssyndroom
Bacterie: Mycoplasma pneumonia (en andere species), Chlamydia pneumonia, Borrelia burgdorferi

Ziekte: Ziekte van Lyme
Bacterie: Borrelia burgdorferi, Mycoplasma fermentans (en andere species), Babesia species, Bartonella-soort en Ehrlichia-soorten

We zien in de bovenstaande tabel dat Chlamydia pneumonia en de  tot nu toe nog vrij onbekende Mycoplasma fermentans gelijktijdig te zien zijn bij een aantal ziekten. Het is daarom ook belangrijk op te merken dat gemengde infecties (met meer dan één micro-organisme per keer) voorkomen bij de helft van alle patiënten met Chlamydia pneumonia.

Dit geldt vooral voor de Lymepatiënten, van wie velen een waslijst aan co-infecties hebben. Opvallend is dat we bij co-infecties bij Lyme allemaal denken aan Bartonella, Babesia, Ehrlichia en Anaplasmose, maar nooit echt lijken te denken aan Mycoplasma. Vaak zien we het als therapeut over het hoofd of herkennen het niet. Laat staan onze artsen.

We zien in de tabel dat maar liefst 25 % van de Lymepatiënten Mycoplasma-infecties heeft, waar mee het in de ranglijst van co-infectie bij Lyme de strijd aangaat met Bartonella. Maar op de eerste plaats staat Chlamydia pneumonia.

Wat is Mycoplasma?

Mycoplasma (M.) behoort tot de Mollicutes en bestaat uit zes humane pathogenen. Naast M. pneumonia, M. hominis (wordt gekoppeld aan ALS en reumatoïde artritis),  M. fermentans, Ureaplasma urealyticum (seksueel overdraagbaar of overgedragen van moeder op kind bij de geboorte. Kan een oorzaak van onvruchtbaarheid zijn) en Ureaplasma parvum heb je ook nog de Mycoplasma genitalium. Het zijn echt de kleinste organismen die op zichzelf kunnen overleven in de natuur. Om een idee van hun formaat te krijgen: er kunnen 4000 in een rode bloedcel in je lichaam zitten (waar slechts 10-15 bacteriën van gemiddelde grootte zouden passen). Het zijn parasieten die zonder een gastheer leven. In tegenstelling tot andere bacteriën heeft een mycoplasma geen beschermende celwand. Hun interessantste overlevingsstrategie is het gebruik van juist deze eigenschap, die hen in staat stelt om van vorm te veranderen en in gebieden te komen waar andere bacteriën niet kunnen komen. Het ontbreken van een celwand maakt mycoplasma volledig bestand tegen vele soorten antibiotica.

Mycoplasma onbekend, vooral in Nederland

Mycoplasma is een belangrijke speler bij veel chronische ziekten die samenhangen met het ouder worden. Opmerkelijk genoeg hebben de meeste mensen, met inbegrip van de meeste artsen, hieromtrent maar een zeer beperkte kennis. Er zijn meer dan 200 bekende typen mycoplasma (en waarschijnlijk zijn er nog veel te ontdekken) die zowel dieren als planten infecteren. Hiervan zijn er minstens 23 verschillende soorten die de mens kunnen infecteren. Enkele daarvan worden beschouwd als onschadelijk voor ons, maar de meeste hebben de potentie om ziekte te veroorzaken.

Mycoplasma-species, zoals Mycoplasma fermentans,  worden verspreid door stekende insecten (teken, muggen, vlooien, steekvliegen), seksueel contact, besmet voedsel en via de lucht (respiratoire druppels). Bijna iedereen is blootgesteld aan een of andere vorm van mycoplasma.

Studies uit verschillende gebieden van de wereld suggereren dat 30-70% van de mensen ten minste één soort mycoplasma bij zich draagt zonder symptomen. In Nederland zul je vaak alleen maar informatie vinden over de meest voorkomende mycoplasma, namelijk de Mycoplasma pneumonia. Het heeft de voorkeur voor longweefsel. De eerste infectie met M. pneumonia veroorzaakt gewoonlijk faryngitis (zere keel), hoesten, koorts, hoofdpijn, malaise, rhinitis (loopneus); alle voorkomende symptomen van een basale bovenste luchtweginfectie. Indien het immuunsysteem van de persoon niet sterk genoeg is ontwikkelt het zich tot bronchitis en zelfs tot longontsteking (ongeveer 20% van de longontstekingen). Het type pneumonie wat veroorzaakt wordt door mycoplasma wordt vaak "de wandelen de longontsteking" genoemd. Het is zelden ernstig genoeg voor een ziekenhuisopname, maar kan zich wel weken of zelfs maanden voortslepen.  Naar sommige soorten, zoals Mycoplasma Genitalium, wordt in het buitenland veel onderzoek gedaan maar in Nederland heel weinig. Als het gaat over Mycoplasma fermentans dan vind je al helemaal niets in Nederland. Je bent dan aangewezen op buitenlandse sites en media. Nog erger is het dat alle officiële documenten aantonen dat deze mycoplasma de ziekteverwekker is van het chronisch vermoeidheidssyndroom,  fibromyalgie en AIDS, multiple sclerose en vele andere ziekten. Dit wordt voor 80% onderbouwd uit officiële overheidsdocumenten uit de VS of Canada en voor 20% uit peer-reviewed artikelen uit vooraanstaande tijdschriften zoals het Journal of the American Medical Association, New England Journal of Medicine en The Canadian Medical Association Journal.

Mycoplasma is  zeer moeilijk te detecteren en kan dus overal in verborgen zitten. In een artikel van het Swift Journal of Medicine and Medical Sciences (september 2015), wordt er bijvoorbeeld duidelijk een mogelijke oorzaak gezien van het groeiend aantal gevallen van autisme bij kinderen in met Mycoplasma verontreinigde vaccins.

Mycoplasma pneumonia / Chlamydia pneumonia

De overeenkomst tussen deze beide bacteriën is dat zij manifest worden bij een gemeenschappelijke Lyme co-infectie (75% of meer van Lyme-ziektegevallen).

Van mycoplasmas  is nu ook bekend dat ze verspreid worden door teken. Maar het is ook mogelijk dat mycoplasma al reeds aanwezig is in het lichaam en bijeen tekenbeet, met eventuele andere co-infecties zoals Anaplasma, Rickettsia, Ehrlichia, Chlamydia trachomatis, Yersinia, Coxsackie Virus manifest wordt.

 Mycoplasmas worden niet voor niets 'stealth microben' genoemd. Met andere woorden: mycoplasma zelf hoeft geen probleem te zijn, tenzij een andere microbe aanwezig is. De ziekte van Lyme kan een goed voorbeeld zijn van dit fenomeen. Het is dus goed mogelijk dat de meeste symptomen die optreden bij de ziekte van Lyme veroorzaakt worden door deze mycoplasma. Dus zeker wanneer je Lyme hebt en symptomen vertoont die niet lijken te reageren op een Lyme-behandeling dan is het misschien toch tijd dat je je laat testen op Chlamydia pneumonia en Mycoplasma pneumonia. Een differentiële diagnose tussen de ziekte van Lyme en een Mycoplasma pneumonia-infectie of de herkenning van de co-infectie door Mycoplasma pneumonia is echter problematisch, omdat beide aandoeningen soortgelijke symptomen hebben. Een PCR-test wordt algemeen gebruikt om de aanwezigheid van deze infectie te detecteren.

Natuurlijke remedies voor Mycoplasma-infecties

Regulier wordt Mycoplasma vaak behandeld met antibiotica zoals doxycycline, Azitromycine, Erythromycine en Biaxin.

De meer natuurlijke middelen bestaan uit:

• Borax
• Waterstofperoxidetherapie
• Colloïdaal zilver
• Vitamine C
• Niacinamide
• Jodium
• Serrapeptase
• CHLA
• Bijenpollen
• Samento

Kruiden voor Mycoplasma-infecties

• Koningskaars of Toorts
• Baardmos
• Uva Ursi
• Groene thee
• Cryptolepis
• Canadese Geelwortel

Dieet- en levensstijl veranderingen voor Mycoplasma

Het is belangrijk om het lichaam van voldoende voedingsstoffen te voorzien en lege calorieën die het immuunsysteem onderdrukken te vermijden. Suiker en verwerkte meelproducten dien en te worden vermeden, behalve voor speciale gelegenheden. Verse groenten en fruit moeten royaal worden  geconsumeerd. Het maken van sap van verse groenten, vooral wortel, biedt een geconcentreerde vorm van voedingsstoffen.  

Conclusie

We zien steeds vaker dat bij o.a. de ziekte van Lyme het moeilijk is om te weten welke infecties in feite verantwoordelijk zijn voor de persistentie van ziekte. We zien ook parallellen met betrekking tot de onderdrukking van informatie over Mycoplasma in zijn algemeenheid maar in het bijzonder over Mycoplasma fermentans en de wereld van chronische Lyme. Beiden liggen politiek gevoelig. Het is belangrijk om de juiste informatie over deze ziekten te krijgen. Sowieso moeten we af van het beeld datje Lyme alleen van teken kunt krijgen en dat teken alleen maar de ziekte van Lyme veroorzaken. Dat is een achterhaald denkbeeld. Tekenbeten kunnen tientallen ziekten veroorzaken. Wat we langzaamaan ook steeds duidelijker zien is dat de conditie waarin ons immuunsysteem verkeert een heel belangrijke rol speelt bij het ontstaan van veel van deze "co-infecties". De vraag is dan ook: komt dit door de antibiotica (resistentie), door de toename van parasieten (geen natuurlijke afweer meer) of door onze slimme vriendjes die meer en meer biofilms als afweer opbouwen tegen de door de mens veroorzaakte externe factoren (zoals milieu, voeding en medicijnen).

Natuurlijke middelen en een gezondere levensstijl kunnen helpen ons afweersysteem te versterken en daarmee de vaak nog onbegrepen infecties te bestrijden.

© Mart van Stap

Referenties:

https://vitalplan.com/blog/mycoplasma-the-most-common-lyme-coinfection
http://www.immed.org/
http://www.omsj.org/authors/gulf-war-syndrome-killing-our-own
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2893430/
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3565243/